“Herkesin annesiyle babası birlikte yaşıyor.” Çocuğunuz buna benzer bir şey söylediyse ağır gelebilir ve bıraktığınızı sandığınız suçluluğu yeniden kaldırabilir. Bir nefes alın. Bu duygu gerçeklerle değil aidiyetle ilgili ve genelde duyulur duyulmaz yumuşar. Okulda bazen farklı hisseden ama evde hep gurur duyan bir çocuk, iyi durumda olan bir çocuktur.
Sayılar öyle olmasa da duygu gerçek
Herhangi bir sınıfa bakın, ailenin her biçimini bulursunuz. İki ev, tek ev, üvey aileler, çocuk büyüten büyükanne ve büyükbabalar, tek başına ebeveynler, ülkelere yayılmış aileler. Çocuğunuz gerçekten tek değil. Ama çocuklar istatistik yaşamaz. Bir arkadaşının “senin baban neden perşembeleri seni alıyor?” diye sorduğu anı yaşar, ya da tek bir adres satırı olan okul formunu. Yaklaşık altı ile on bir yaş arasında uyum sağlamak çok şey ifade eder ve her fark bir spot ışığı gibi hissedilebilir.
Bu yüzden önce gerçeklere sarılma dürtüsüne direnin. “Aslında sınıfında iki evi olan üç çocuk var” doğru olabilir, ama duygunun üstünden atlar. Duygunun, düzeltilmeden önce eşliğe ihtiyacı var.
Bunu sesli söylediğinde
Tam kelimeler, karşılamanın yanında daha az önemli. “Kulağa yalnız geliyor, anlatsana” gibi bir şey kapıyı açar. Sonra dinleyin. Haksızlık olanı, üzücü olanı, hatta öfkeli olanı söylemesine izin verin; düzeltmeye ya da ayrılığı yeniden açıklamaya koşmadan.
Altta çocuklar genelde daha büyük bir şey sorar. Ailemiz iyi mi? İhtiyaç duydukları cevap, sakince ve bir kereden fazla söylenmiş bir “evet”. Aileniz bitmedi. Biçim değiştirdi. Her iki ebeveyn de onu seviyor ve ne onda ne de ailesinin işleyişinde yanlış bir şey var. Bu, ayrılığa dair daha geniş endişelerle iç içe görünüyorsa çocuklar ayrılıktan sonra nasıl uyum sağlar yardımcı olabilir.
Kaçınmaya değer bir şey var: ailenin kendisi için özür dilemek. “Bunun zor olduğunu biliyorum” demek sorun değil. Ama çocuklar ipucunu bizden alır ve ev kendi biçiminden utanıyormuş gibi konuşursa, okul bahçesi gerektiğinden daha sert hissettirir.
Arkadaş sorularına basit cümleler
Çocukları çoğu zaman soruların kendisi üzmez, sadece hazırlıksız yakalanırlar. Arabada ya da yatma vaktinde hafifçe prova edilmiş birkaç sade cümle, işin acısını alır:
- “İki evim var, annemin evi ve babamın evi.”
- “Ebeveynlerim birlikte yaşamıyor. Birçok aile böyle.”
- “Bu hafta sonu babamdayım. Yüzmeye gideceğiz.”
- “Bizim ailemiz böyle işliyor.”
Hazır sakin bir cümlesi olan çocuk, sorular başka yöne kaymadan önce onu nadiren birkaç kereden fazla kullanır. O yaşta merak kısa sürer. Daha fazlasını davet eden şey, şaşkın sessizliktir ve çocuğunuzu bundan koruyabilirsiniz.
Çocuğunuzun ne söylediğini, drama ve suçlama olmadan diğer ebeveynine anlatmakta da fayda var. Aynı rahat cevap her iki evden de geldiğinde iki kat sağlam oturur.
Aile fikrini sessizce genişletmek
Modern aileler üzerine ders vermenize gerek yok. Zamana yayılmış nazik fark ettirmeler çok daha fazlasını yapar. Kitaplardaki, filmlerdeki ve gerçek hayattaki farklı aile biçimlerini süslemeden gösterin: “Maya büyükannesiyle yaşıyor” ya da “Deniz'in de bizimki gibi iki evi var”. Arada bir, iki evin hikâyenin üzücü kısmı değil de sadece dekorun parçası olduğu bir yatma vakti kitabı seçin.
Okul da yardımcı olabilir. Çoğu öğretmen, bunun belirli bir çocuk için önemli olduğunu bildiğinde aile çeşitliliğini özenle ele alır ve yıl başında yapılacak sessiz bir görüşme çok işe yarar. Bunu yapmanın nazik yolları okullar ve ayrı yaşayan ebeveynler yazısında var.
Gurur, özür değil
Tek olma duygusu, ev özür diler gibi değil gururlu hissettiğinde geçer. Ailenizden, sevdiğiniz her şeyden söz ettiğiniz sıcak ve sıradan tonla söz edin. Her iki evin günlük ritimlerini istikrarlı ve sıradan tutun, çocuğunuzun iki eve alışmasına yardım etmek yazısında anlatılan türden bir istikrar; çünkü çocuğunuzun özlediği şey tam olarak sıradanlık.
Bir gün, sandığınızdan daha yakın bir zamanda, çocuğunuz iki evini bir arkadaşına omuz silkerek anlatacak ve doğrudan oyununa dönecek. O omuz silkme evde inşa edilir: sizin sakinliğinizden, sıcaklığınızdan ve ailenizin biçimini bütün olmaktan başka bir şey saymayı sessizce reddedişinizden.