Ayrılıktan sonra en çok hissettiğiniz şey rahatlamaysa, sizde yanlış bir şey yok. Rahatlama, iki evin ilk aylarında en sık yaşanan ve en az konuşulan duygulardan biri. Daha az sevdiğiniz ya da çok erken vazgeçtiğiniz anlamına gelmez. Genellikle şu anlama gelir: zorlanma gerçekti ve bedeniniz bunun bittiğini fark etti.
Rahatlama nereden geliyor
Gerginliğin yoğun olduğu bir evde yaşamak, içeriden görülmesi zor bir biçimde yorucudur. Konuşmalardan önce kendinizi hazırlarsınız. Kelimelerinizi dikkatle seçersiniz. Geceyi, akşamı zihninizde tekrar tekrar oynatarak geçirirsiniz. Bu bittiğinde sessizlik neredeyse fiziksel hissedilir. Sabahlar sadeleşir. Çay huzurlu bir mutfakta demlenir. Bu hafiflik bir karakter kusuru değil. Bedeninizin, eski düzenin size neye mal olduğuna dair söylediği gerçek.
Ayrıldığınız ev gergin olmaktan öte korkutucuysa, rahatlamanız daha da anlamlı ve yanında düzgün bir destek hak ediyorsunuz. Siz ya da çocuğunuz herhangi bir anda tehlikedeyseniz bulunduğunuz yerdeki acil yardım hatlarını arayın; aile içi şiddet konusunda destek veren bir kuruluş ya da bir danışman, bundan sonrasını düşünmenize yardımcı olabilir.
Rahatlama bir hüküm değil, bir bilgi
Suçluluk çoğu zaman rahatlamanın hemen ardından gelir ve bu kadar üzücü bir şey karşısında nasıl bu kadar hafif hissedebildiğinizi sorar. Ama rahatlama, çocuğunuzun diğer ebeveyni hakkında bir yargı değil; kurduğunuz aileye bir ihanet de değil. Bir bilgi. Eski düzenin, çocuğunuz dahil herkese verdiğinden fazlasına mal olduğunu söylüyor.
Bu, kendinizi vazgeçirmeye çalışmak yerine üzerinde durmaya değer. Çocukları asıl yoran şey genellikle ayrılığın kendisi değil, etraflarında süren gerginliktir; buna asıl mesele ayrılık değil, süregelen gerginlik yazısında daha yakından bakıyoruz. Daha sakin iki ev, bir çocuğa gergin tek bir evden fazlasını sunabilir.
Gerginlik gittiğinde çocuğunuz ne hisseder
Çocuklar kendilerine bakan yetişkinleri yakından okur. Gevşeyen bir çeneyi ve yavaşlayan bir sesi fark ederler. Bunu anlatabilecek yaşa gelmeden çok önce sizdeki farkı hissederler ve bu fark sıradan şeylerde görünür:
- yatma vaktinde ve ödevlerde daha çok sabır
- kimsenin midesinde düğüm olmadan geçen geçişler
- bir duygunun ardından fırtına kopmadan yüksek sesle söylenebildiği bir ev
- sadece odada olan değil, gerçekten orada olan bir ebeveyn
Bunların hiçbiri sizden ayrılığa sevinmenizi istemiyor. Yalnızca sakinlik geldiğinde onu içeri almanızı istiyor. Sizin rahatlamanız ile çocuğunuzun iyi oluşu birbiriyle yarışmıyor. Birbirine bağlı.
Rahatlama ve yas sırayla geldiğinde
Birçok ebeveyn için rahatlama tek başına gelmez. Haftayı yasla paylaşır ve ikisi haber vermeden yer değiştirir. Salı günü hafif hissedip perşembe günü boş bir ayakkabılığın ya da geçişten sonraki sessizliğin karşısında dağılabilirsiniz. İki duygu da dürüst. Biri gerçek sizken diğeri rol yapıyor değil.
Soruyu hemen çözmeye çalışmak yerine sırayla gelmelerine izin verin. Çocuğunuz gittikten sonraki sessizliğin kendine özgü bir sızısı var ve bunun üzerine daha fazlası sessiz evdeki ebeveyne bir mektup yazısında. Suçluluk dönüp dönüp geliyorsa, ortak ebeveynlikte suçluluk onun genellikle neyi işaret ettiğine bakıyor. Ağırlık birkaç ay sonra da kalkmıyorsa, ayrı yaşayan ebeveynlerle çalışan bir danışman bunu taşımanıza yardımcı olabilir.
Bırakın sakinlik işini yapsın
Rahatlamış hissettiğiniz için ne kendinize ne de bir başkasına özür borçlusunuz. Evinizdeki bu huzur, çocuğunuzun içinde büyüyeceği huzurun ta kendisi. Kendini daha yavaş kahvaltılarda, daha yumuşak iyi gecelerde ve dinlemeye yeri olan bir ebeveynde gösterir. Bu, suçluluk duyulacak bir şey değil. Bütün mesele bu. Bırakın sakinlik önce sizde yerleşsin, çocuğunuza kısa sürede ulaşacaktır.