Bu, çocuğunuz olmadan geçirdiğiniz ilk hafta sonuysa ve ev sessizlikten uğulduyorsa, bu mektup size. Sizde bir sorun yok. Bu kadar özlemek, düzenin bozuk olduğunun ya da sizin bozuk olduğunuzun işareti değil. Bu, kalbinizden daha sessiz bir evde hâlâ işini yapan sevgi.
İlk akşam için kimse sizi uyarmaz
Geçiş muhtemelen iyi geçti. Neşeli bir şey söylediniz, el salladınız, kendinizi tuttunuz. Sonra eve geldiniz ve ev tam da bıraktığınız gibiydi, asıl sorun da buydu. Akşam yemeğinde ne var diye soran kimse yok. Kapının yanında küçük ayakkabılar yok. Dokusu olan bir sessizlik.
Bu duyguyu toparlayıp kaldırmanız ya da ona daha küçük bir isim vermeniz gerekmiyor. Bu bir yas, dürüst ve sıradan türden bir yas ve iki ev düzenindeki ebeveynler onu sürekli sessizce taşıyor. Neredeyse kimse bunu yüksek sesle söylemiyor. O halde burada söylensin: bu zor, zor bulmaya hakkınız var ve zor bulmanız bir şeyi yanlış yaptığınız anlamına gelmiyor.
Özlemek, yetersiz kalmak değildir
Sessizliğin bir yerinde daha zor bir düşünce belirir. Bu gece orada değilsem, daha az mı ebeveynim? O düşünceyi ışığa tutun, çünkü orada tutunamaz.
Çocuğunuz hayatınızdan çıkarılmadı. Diğer evinde, kendisini seven bir ebeveynin yanında, sıradan şeyler yapıyor. Akşam yemeği, bir film, her akşamki yatma saati pazarlığı. Bu, sizin yokluğunuzun eseri değil. Bu, ikinizin kurduğu düzenin tam da kurulma amacını yerine getirmesi: çocuğunuz ikinizin arasında seçim yapmak zorunda kalmasın diye. Çocuklar en iyi, her iki ev de sağlam hissettirdiğinde ve her iki ebeveyn de zihinlerinde sıcak bir şekilde var olmaya devam ettiğinde yerleşir; sizin sessiz akşamınız da bu sağlamlığı mümkün kılan şeyin bir parçası. Bu konuda nazik bir eşlik isterseniz, çocuğunuzun iki eve alışmasına yardım etmek yazısında daha fazlası var.
Cumartesi akşamı saat 21:00'de, çocuğunuz başka bir yerdeyken de onun ebeveynisiniz. Ebeveynlik geçişte mesaisini bitirmez. Bir süreliğine sadece biçim değiştirir.
Bu gece için basit tutun
Bu gece büyük planların ya da büyük kararların gecesi değil. Doğru düzgün bir şey yiyin. Bir ışık yakın. Her şeyi baştan anlatmanızı gerektirmeyecek bir arkadaşa mesaj atın. Kendinizi gece yarısı çocuğunuzun diğer ebeveynine uzun bir mesaj yazarken bulursanız, sabaha bırakın. Tone Check güneş doğduğunda da orada olacak, sizin daha sakin haliniz de.
Gözyaşları gelirse, bırakın gelsinler. Kimse izlemiyor ve sizi seven hiç kimse sizi küçük görmez.
Sessizlik zamanla neye dönüşebilir
Henüz değil ve bir takvime bağlı da değil. Ama aylar geçtikçe birçok ebeveyn, çocuksuz günlerin karakterinin yavaşça değiştiğini fark ediyor. Sessizlik bir suçlama gibi hissettirmeyi bırakıyor ve bazen bir dinlenmeye dönüşüyor. Kimseye bir bedeli olmayan geç bir uyanış. Yeniden başlayan bir dostluk, ağır ağır yapılan bir yürüyüş, erken yatılan bir gece. Kendinizi yeniden doldurmanın hiç de gösterişli olmayan işi bir lüks değil. İşin bir parçası, çünkü çocuğunuzun size iyi haldeyken ihtiyacı var, boşa çalışırken değil. Hazır olduğunuzda, bu konuda daha yumuşak düşünceler ortak ebeveynlikte tükenmişlik ve öz bakım yazısında sizi bekliyor.
Özlem yok olmuyor. Başka şeyler yaparken taşıyabileceğiniz bir şeye yumuşuyor. Ve öbür tarafında sizi bekleyen ayrı bir tatlılık var: pazar günü kapının sesi, koridora bırakılan çanta, daha ayakkabıları çıkmadan yüzme rozetiyle ilgili acil bir şey anlatan, özlediğiniz o ses.
Kapı yeniden açılana kadar
Bu gecelik bütün görev bu. Sessiz evdeki kişiye şefkat gösterin, çünkü o kişi bir çocuğun dünyasının yarısını ayakta tutuyor. Sessizlik, onu ne kadar sevdiğinizden başka hiçbir şeyin kanıtı değil. Pazar geliyor, su ısıtıcısı hâlâ çalışıyor ve bu gece de her gece de, her zaman olduğunuz kadar onun ebeveynisiniz.