İki evde ekran kurallarının birebir aynı olmasına gerek yok. Çocuklar farklı beklentilerle sürekli baş ediyor: okulda, büyükanne ya da büyükbabasının evinde, bir arkadaşının evinde. İki evleri arasındaki farklarla da baş edebilirler. Onları asıl rahatlatan şey, nerede uyurlarsa uyusunlar değişmeyen birkaç ortak temel ve telefonu yetişkinler arasındaki gerginlikten uzak tutan iki ebeveyndir.
Kuralların aynı olması hedef değil
İki evde ekran süresinin her ayrıntısında anlaşmaya çalışmak yorucudur ve bu anlaşma nadiren ayakta kalır. Bir evde okul gecesi birlikte film izlemek seviliyor olabilir, diğer evde oyun konsolları yedide kapanıyordur. İkisi de yanlış değil ve çocuğunuz her evin ritmini sandığınızdan daha hızlı öğrenir.
Sorun küçük ayrıntılardan değil, büyük kararlardan çıkar. “Diğer ebeveyn izin vermedi diye” bir evde telefon sahibi olan çocuk arada kalır. Kapıdan geçer geçmez oyunlardaki yaş sınırı üç yıl birden yükselen çocuk, nerede durduğunu tam olarak bilemez. Bu yüzden daha az şeyde, ama daha net anlaşın: bir çocukluğu gerçekten şekillendiren birkaç kararda uzlaşın, günlük ayrıntılar iki evde huzur içinde farklı kalsın.
Anlaşmaya değer üç dört temel konu
Liste, üzerinde gerçekten anlaşabileceğiniz kadar kısa olsun. Çoğu aile şuna benzer bir yerde buluşuyor:
- İlk telefonun hangi yaşta alınacağı, kimin alacağı ve ücretini kimin ödeyeceği.
- Sosyal medya hesapları için yaş ve şimdilik hangi platformlara izin verildiği.
- Okul gecelerinde ekranların kapanma saati, iki evde biraz farklı olsa bile.
- Oyun ve filmlerde yaş sınırları, böylece bir evdeki “hayır” diğer evde sessizce “evet”e dönüşmesin.
Hepsi bu. Listede olmayanlara dikkat edin: günde kaç dakika, hangi kanallar izleniyor, kahvaltıda ekran serbest mi. Bunlar iki evde farklı olabilir ve kimseye zarar vermez. Temellerden biri gerçekten tıkanırsa, bu da olağan bir ebeveynlik görüş ayrılığıdır ve konuşularak çözülür. Ebeveynlikte anlaşamadığınızda yazımız işinize yarayabilir.
Telefon bir bağdır, bir koz değil
İki evde yaşayan bir çocuk için telefon sadece eğlence değil. Yanında olmadığı ebeveynine iyi geceler demesinin yolu ve bu, özel bir koruma hak ediyor.
İki söz her şeyi değiştirir. Birincisi: çocuğunuz makul saatler içinde diğer ebeveynine her zaman ulaşabilir, hiçbir ev bu görüşmeleri bir bölünme gibi karşılamaz ve kimse konuşmayı dinlemez. İkincisi: telefon bir sonuç olarak elinden alınsa bile diğer ebeveynle iletişim devam eder. Bir hafta telefonsuz kalmak, asla bir hafta ebeveynsiz kalmak anlamına gelmemeli. Bunu birbirinize bir kez açıkça söyleyin, gelecekteki koca bir gerginlik başlığı sessizce ortadan kalksın.
Yazıya dökün, kısa tutun
Konuşmak iyi bir başlangıç, ama hatırlananlar zamanla kayıyor ve her doğum gününde yeni bir cihaz geliyor. Beş satırlık kısa bir not bile, her seferinde sıfırdan konuşmaktan kurtarır. Geçici Ebeveynlik Anlaşması içine bir cihazlar bölümü ekleyebilirsiniz; oluşturması ücretsizdir ve evlerden birine yepyeni bir konsol girdiğinde ikinizin de gösterebileceği aynı metni verir.
Konuyu açarken mesajınız pratik ve sıcak olsun. Örneğin: “Telefonlar konusunda birkaç temel noktada anlaşabilir miyiz, çocuklar ikimizden de aynı cevabı alsın?” Ekranlar daha önce hassas bir konu olduysa, göndermeden önce mesajınızı Tone Check üzerinden geçirmeye değer. Sakin bir açılış, sakin bir anlaşmayı çok daha olası kılar.
Sakinlik, aynılıktan önemlidir
Çocuğunuz iki evindeki tablet kurallarının birebir aynı olup olmadığını hatırlamayacak. Yetişkinlerin bu konuda kibar kalıp kalmadığını ve özlediği ebeveynine her zaman ulaşabilip ulaşamadığını hatırlayacak. Önemli olan birkaç şeyde anlaşın, gerisine nefes aldırın; telefon da olması gerektiği gibi kalsın: iki ev arasında, ikisinin de onu sevdiği küçük ve aydınlık bir pencere.