Salı günü matematik dersi, cumartesi yüzme, arada bir yerde piyano. Kurslar nadiren tek bir ebeveynin haftasına düzgünce sığar, bu yüzden dersi kim seçmiş olursa olsun iki ev de kendini lojistiğin içinde bulur. Bu normal ve sürtünmeye yol açması şart değil. Ne kadarının yeterli olduğu, kimin ödeyeceği ve kimin götüreceği üzerine birkaç sakin anlaşma, sizi renk renk hazırlanmış herhangi bir çizelgeden daha ileri taşır.
Ne kadarının yeterli olduğuyla başlayın
İlk konuşma parayla ya da servisle ilgili değil. Miktarla ilgili. Kurslar teker teker birikir, her biri kendi başına makul görünür; ta ki dokuz yaşındaki bir çocuğun iki evde haftanın beş günü bir şeyi olana kadar, üstelik kimse buna tam olarak karar vermemişken.
Çocuğunuzun diğer ebeveyniyle kabaca bir üst sınırda anlaşmaya çalışın, örneğin dönem içinde iki düzenli etkinlik, her okul yılında bir kez yeniden bakılmak üzere. Biriniz bir şey eklemek istediğinde faydalı soru “bu iyi bir kurs mu?” değil, “bunun yerine ne çıkacak?” olur. Dinlenme, ağır ağır yenen akşam yemekleri ve programsız sıradan sıkıntı, çizelgedeki boşluklar değil. Çocukluğun parçası ve çocuğunuzun bunlara iki evde de ihtiyacı var.
Yazmak işinize geliyorsa, ücretsiz Geçici Ebeveynlik Anlaşması aracı etkinlikler, masraflar ve ulaşım için yer ayırıyor; böylece anlaşma eski mesajlara dağılmak yerine tek ve sakin bir yerde durur.
Evlerden biri daha istekliyse
Özel ders, bir yüzme kulübünün taşımadığı bir şey taşır: çocuğunuzun ne kadar zorlanması gerektiğine dair bir görüş. Ayrı yaşayan ebeveynler bu görüşü çoğu zaman farklı taşır. Siz ek matematik istiyorsanız ve çocuğunuzun diğer ebeveyni onun zaten yeterince yüklendiğini düşünüyorsa, ikiniz de mantıksız davranmıyorsunuz. Aynı çocuğu farklı endişelerle tartıyorsunuz.
Yalnızca birinizin istediği bir kurs, o ebeveyn tarafından ödenip götürülerek yine de olabilir; anlaştığınız üst sınıra sığdığı ve çocuğunuz gerçekten istekli olduğu sürece. Kimin haklı olduğundan daha önemli olan şey, çocuğunuzun o dersin, evlerden birinin onun geleceğini daha çok önemsediğinin kanıtı olarak anlatıldığını hiç duymamasıdır. Çocuklar bu çerçeveyi içine çeker ve yıllarca taşır.
Öğretmene her iki evin de iletişim bilgilerini vermek de yardımcı olur; böylece geri bildirimler bir ebeveynin aktarmasına bağlı kalmaz. Çocuğunuz kendi sonuçlarının habercisi olmamalı.
Ücretler: fatura gelmeden ilkeyi kararlaştırın
Ücretlerle ilgili anlaşmazlıklar nadiren tutarla ilgilidir. Genelde bir ebeveynin, hiç seçmediği bir masrafa bağlanmış hissetmesiyle ilgilidir. O yüzden kimse sinirli değilken önce ilkeyi netleştirin:
- İkinizin de evet dediği her şey, diğer çocuk masraflarında kullandığınız oranla paylaşılır.
- Yalnızca birinizin istediği bir kursu, varsayılan olarak o ebeveyn öder.
- Üzerinde önce kısa bir mesaj atılacak bir tutar sınırı belirleyin.
- Dönem faturalarını ikinizin de görebileceği bir yerde tutun, kimse kovalamak zorunda kalmasın.
Sistemin tamamı bu. İki eviniz arasında para meselesi genel olarak sallantılıysa, çocuk masraflarını adil paylaşmak yazısında daha fazlası var. Neyin ortak sayılacağında anlaşamıyorsanız, bir aile arabulucusu ikinizin de kabul edeceği bir ilkeye varmanıza yardımcı olabilir.
Servis ve denk geldiği haftalar
Götürüp getirme için en basit kural genelde en adili: o gün çocuğunuz kimdeyse o götürür. Bu, dersin hafta ortasında fazladan bir geçişe dönüşmesini engeller.
Bazen bu eşitsiz düşer. Salı günkü ders hep aynı evin haftasına denk geliyorsa, bütün yükü o ebeveyn taşır. Puan tutmaktan daha yumuşak seçenekleriniz var: dersi diğer eve uyan bir güne almak, bir servisi forma yıkamak ya da fatura takibi gibi bir işle takas etmek, ya da sürüşü başka bir aileyle paylaşmak. İyi niyeti yıpratan şey nadiren sürüştür. Sessizce tutulan puandır. Servisler için birbirinize sesli teşekkür edin, özellikle çocuğunuzun duyabileceği yerlerde. Malzeme ve nöbet listeleri üzerine daha fazlası iki evde kulüpler ve aktiviteler yazısında.
Ders çocuğunuz için
Fatura ile haftanın üçüncü servisi arasında bir yerde, dersin ne için olduğunu unutmak kolay. Ders, evlerden birinin bağlılığını kanıtlamak için orada değil ve çocuğunuzun kimseye borcu değil. Haftasına bir şey katması için var.
Bu yüzden çizelgeye değil, çocuğunuza bakın. Eskiden sevdiği bir dersten önce oyalanması, ders akşamlarındaki gözyaşları, geçişte düşük bir ruh hali: bunlar bilgidir, inat değil. Ve burada iki ev gerçekten yardımcı olur, çünkü her biriniz farklı günleri görürsünüz ve ikinizin arasındaki resim, tek bir evin sahip olduğundan daha dolgundur. Çocuğunuzun diğer ebeveyni çarşambaların yorucu göründüğünü söylüyorsa, bunu eleştiri değil gözlem olarak duyun.
Sonra hepsini hafif tutun. Çizelgeyi her dönem birlikte gözden geçirin, çocuğunuza artık bir şey vermeyen ne varsa bırakın ve haftanın nefes almasına izin verin. Dinlenmiş gelen, o gün hangi ebeveynin günüyse onun götürdüğü ve ücretleri arka planda sessizce halledilmiş bir çocuk, dersin en başından beri var olma sebebini elde eder. Ve bunu ona iki ev birlikte verdi.