Hasta bir çocuk ebeveynlik takvimine bakmaz. Geçiş sabahında ateş yükseldiğinde çocuğunuzun ihtiyacı olan şey dinlenmek, rahatlamak ve sakin yetişkinlerdir, bir pazarlık değil. Yapabileceğiniz en şefkatli şey, hastalık günlerinin ailenizde nasıl işleyeceğini önceden ve yazılı olarak kararlaştırmak; böylece sabahın yedisinde kucağınızda ateşli bir çocukla karar vermek zorunda kalmazsınız. Şimdi yapılacak kısa bir konuşma, tartışmayı daha başlamadan ortadan kaldırır.
Sakin bir varsayılan: çocuk olduğu yerde kalır
Hastalık günleri olması gerekenden zor gelir, çünkü takvim çoğu zaman iki ev arasındaki hayatın en özenle kurulmuş parçasıdır ve ondaki her değişiklik olduğundan büyük hissettirir. O yüzden kendinize bir varsayılan verin. En basit başlangıç kuralı şu: rahatsızlanan çocuk uyandığı evde kalır ve geçiş, iyileşene kadar bekler. Hasta çocukların çoğu kendi yatağını, kendi kanepesini ve zaten yanında olan ebeveyni ister. Ateşi olan bir çocuğu takvime uymak için arabaya bindirmek kimseye, en başta da ona iyi gelmez.
Okul günleri için bir varsayılan daha ekleyin: okul ararsa günü kimin günüyse çocuğu o alır, diğer ebeveyn de yedek olarak kayıtlı olur. Varsayılanlar hüküm değildir. Sadece kimsenin tartışacak enerjisi kalmadığında olan şeydir ki hastalık gününde bu genellikle herkes için geçerlidir.
Diğer ebeveyne dramsız haber vermek
Erkenden kısa ve olgusal bir mesaj gönderin. Belirtiler ne, hangi ilaç ne zaman verildi, günün planı ne ve bir doktor ya da eczacı ne önerdi. Bu bilgidir; izin isteme değil, savunma da değil. Sonra cömert bir şey teklif edin: yatma saatinde bir telefon ya da görüntülü görüşme, böylece diğer ebeveyn iyi geceler diyebilir. Çoğu ebeveynin asıl istediği şey, uzaktan da olsa yakın tutulmaktır.
Aranızdaki mesajlar kıvılcım çıkarmaya meyilliyse, göndermeden önce ücretsiz Tone Check üzerinden geçirin ve şu iletişim önerilerindeki genel alışkanlıkları aklınızda tutun: kısa, olgusal, çocuk odaklı.
Bir değişiklik plandan daha iyi geldiğinde
Takvime harfiyen uymak, çocuğunuz için doğru olanı yapmakla aynı şey değil; yardım istemek de baş edemediğinizin işareti değil. Bazen bir değişiklik çocuğunuza gerçekten daha iyi gelir:
- Ebeveynlerden biri o gün gerçekten evde olabiliyor, diğeri olamıyorsa.
- Hastalık birkaç güne yayılıyorsa ve bakan ebeveynin takati tükeniyorsa.
- Çocuğunuz belirli bir ebeveyni istiyorsa; bu bir rahatlama isteğidir, kimse hakkında bir hüküm değil.
- Geçiş hastalığın ortasına denk geliyorsa ve çocuğu taşımak, sonunda uyuyabilmiş bir çocuğu uyandırmak anlamına geliyorsa.
Zaman kaybı olursa, bunu esnek ve yakın bir tarihte telafi etmekte anlaşın ve hesabı hafif tutun. Hastalık günündeki cömertlik genellikle geri döner, çünkü er ya da geç iki evin de böyle bir günü olacak.
İhtiyacınız olmadan önce yazın
Herkes sağlıklıyken bunların hepsini küçük bir protokole dönüştürün: çocuk olduğu yerde kalır, okuldan günü kimin günüyse o alır, iki ebeveyn de aynı gün haberdar edilir, değişiklikler seve seve teklif edilir, kaçan zaman esnekçe telafi edilir. Kimse yorgun ya da endişeli değilken konu kapansın diye bunu Geçici Ebeveynlik Anlaşmanıza ekleyin.
Yanına iki sessiz not. Lojistikten çok hastalığın kendisi konusunda endişeleniyorsanız, aile hekiminiz ya da yerel sağlık kuruluşu doğru adrestir ve her zaman doğru adrestir. Bir anlaşma olmasına rağmen hastalık günleri sürekli gerginlik kaynağı olmayı sürdürüyorsa, ailenize uyan bir sürüm bulmanıza bir arabulucu yardımcı olabilir.
Hastalık günü onlara bir şey gösterme fırsatıdır
Nazikçe yürütüldüğünde bir hastalık günü çocuğunuza sessizce harika bir şey öğretir: ihtiyacı olduğunda iki evinin de her şeyi bıraktığını ve ebeveynlerinin, önemli olduğunda birbirine yumuşak davranabildiğini. Ateş bir iki günde geçer. Havada hiç gerginlik olmadan bakılmış olmanın hatırası çok daha uzun kalır.