Ayrıldığınızda sanki bütün aile sizinle birlikte ayrılmış gibi gelebilir. Büyükanne ve büyükbabalar, teyzeler, amcalar ve eski arkadaşlar, çocukların bundan sonra nasıl büyütülmesi gerektiği konusunda fikir sahibidir ve bu fikirleri genellikle kendilerine saklamazlar. O fikirlerin çoğu, biraz acemi bir kıyafet giymiş sevgidir. Sevgiyi sıcak bir şekilde karşılayabilir, ama onun sizin ve çocuğunuzun diğer ebeveyninin üzerinde anlaştığı düzeni yeniden yazmasına izin vermeyebilirsiniz.
Neden birden herkesin bir fikri oluyor
Birçok ailede çocukları herkes birlikte büyütür; büyükanne ve büyükbabalar, kuzenler günlük hayatın içine örülmüştür. Bu yüzden iki ebeveyn ayrıldığında akrabalar bunu neredeyse kendi kayıpları gibi hisseder. Onlar da ailenin bir hâlinin yasını tutuyorlardır ve endişe çoğu zaman öğüt olarak dışarı çıkar. “Daha fazla hafta sonu istemelisin.” “Fazla yumuşak davranıyorsun.” “Çocuklar annelerinin yanında olmalı.”
Sözlerin altındakini duymak yardımcı olur. Orada genellikle çocuklar için duyulan korku ve size duyulan bağlılık vardır. Bunu anlamak, ona uymak anlamına gelmez. Sadece baskıyı savunmaya geçmek yerine sıcaklıkla karşılayabileceğiniz anlamına gelir, çünkü nereden geldiğini biliyorsunuzdur.
Düzen iki kişiye aittir
Geniş aile ne kadar içinde olursa olsun, ebeveynlik düzenini iki ebeveyn kurar. Akrabaların söz hakkı vardır, oy hakkı yoktur. Bu ayrımı nazikçe ve erkenden yüksek sesle söylemeye değer.
Düzen yazıya döküldüğünde onu korumak çok daha kolaydır. Belirsiz bir mutabakat herkesin düzeltmesine davetiye çıkarır; net bir plan ise tartışmayı sessizce kapatır. Sizinkini henüz kâğıda dökmediyseniz, ücretsiz Geçici Ebeveynlik Anlaşması aracı ikinizi bir akşamda baştan sona götürür. Sınırların nerede durduğuna ve nedenine dair daha bütün bir resim isterseniz, ortak ebeveynlikte sınırlar konuyu ele alıyor.
Bir sessiz kural daha: bir akrabanın fikri, sizin fikrinizmiş gibi sizin üzerinizden diğer ebeveyne hiç ulaşmasın. Büyükanne geçişlerin pazar gününe alınması gerektiğini düşünüyorsa, bu büyükannenin düşüncesidir. Ya kimin söylediğini belirterek aktarın, ya da hiç aktarmayın.
Sınırı koruyan nazik cümleler
Bir nutka ihtiyacınız yok. Gülümseyerek, gerektiği kadar çok kez söyleyebileceğiniz birkaç cümleye ihtiyacınız var:
- “Onları bu kadar önemsediğiniz için teşekkür ederim. Bunun nasıl yürüyeceğinde anlaştık ve iyi gidiyor.”
- “Siz farklı yapardınız, biliyorum. Çocukların en çok ihtiyacı olan şey, iki evlerinin tutarlı kalması.”
- “Çocuğumun diğer ebeveyni hakkında konuşmamayı tercih ederim. O onların ebeveyni ve onu seviyorlar.”
- “Bu, benim ve çocuğumun diğer ebeveyninin vereceği bir karar. Ama okula götürüp getirme konusunda yardımınıza gerçekten sevinirim.”
- “Sizi duyuyorum. Planı değiştirmiyoruz ama bana söylediğinize sevindim.”
Şekle dikkat edin: önce sıcaklık, sonra sınır, sonrasında tartışma yok. Düzeni madde madde savunmaya başladığınız an, onun tartışmaya açık olduğunu kabul etmiş olursunuz. Değil. Nazikçe yapılan tekrar, her açıklamadan daha çok iş görür.
Konu çocuğunuzun diğer ebeveynine geldiğinde
Soğuk geçen bir öğleden sonra pahasına bile olsa sıkı tutmaya değer tek sınır budur. Çocuklar yetişkinlerin sandığından çok daha fazlasını duyar ve bir ebeveyne yönelik eleştiri, çocuğa kendisinin yarısına yönelik bir eleştiri olarak iner.
Bu yüzden açıkça rica edin: “Çocuklar duyabilecekken lütfen diğer ebeveynleri hakkında böyle konuşmayın.” Bunu sevgiyle söyleyebilirsiniz. Kendi annenize de söyleyebilirsiniz. Akrabaların çoğu, kırıcı sözlerin diğer ebeveyni değil çocuğu incittiğini anladığında duracaktır.
Aile toplantıları bu baskıyı yoğunlaştırır, yoğun dönemler ise daha da fazla. Bayram yaklaşıyorsa, bayramda ortak ebeveynlik geniş ailenin sıcaklığını korurken yönlendirmesine izin vermemek üzerine pratik düşünceler içeriyor.
Köy de kalsın, anlaşma da
Yakın bir geniş aile, çocuğunuzun sahip olduğu en iyi şeylerden biridir. Kuzenler, büyükanne ve büyükbabalar, elinde yemekle ve fikirle eşit ölçüde gelen teyzeler. Amaç hiçbir zaman onları uzaklaştırmak değildir. Amaç, kararlar onları veren iki kişide kalırken bütün o sevginin çocuklara akmasıdır.
Düzenin kendisine dair anlaşmazlık gerçek bir uyuşmazlığa dönüşürse, bir aile arabulucusu herkesin işleyen bir şekil bulmasına yardımcı olabilir. Yine de çoğu zaman sıcak bir üslup ve sağlam bir sınır yeterlidir. Köy yerinde durur. Ve çocuğunuz, ne değişirse değişsin hâlâ birlikte karar veren iki ebeveynin yanında, kendisini seven yetişkinlerle çevrili büyür.